Wojenna rozłąka Początkowo pierwsza wojna światowa niewiele zmieniła w życiu państwa Łempickich i była jedynie pewną „niedogodnością”. Tamara nadal chodziła do teatrów i na wystawne kolacje, uczestniczyła w licznych przyjęciach oraz tak samo licznych orgiach. Jednak pewnego zimnego, październikowego poranka sowieci brutalnie wtargnęli do ich przytulnego domu i aresztowali Tadeusza. Kolejne dni i noce, które Tamara spędziła na poszukiwaniu męża, wydawały się nie mieć końca. Przerażona i poniżona Łempicka zwróciła się do znajomego konsula Szwecji. Dyplomata obiecał pomoc w odnalezieniu i uwolnieniu męża. Ceną za przysługę miała być wspólnie spędzona noc. Tamara przystała na tę propozycję. Małżonkowie spotkali się ponownie dopiero po kilku miesiącach w Kopenhadze. Niestety, człowiek, którego wówczas zobaczyła Tamara nie przypominał jej męża. Zamiast postawnego i uśmiechniętego mężczyzny ujrzała zgarbionego, posępnego oraz wyniszczonego więźnia.Paris, Paris… Łempiccy przenieśli się do Paryża.

Tadeusz trawiony depresją nie był w stanie pracować ani utrzymać żony i dziecka. Ten obowiązek spadł na barki Tamary. Postanowiła więc wykorzystać swój talent do rysunku i zainteresowanie malarstwem, które żywiła już od dzieciństwa. Francuska stolica lat dwudziestych była miejscem nowoczesnym i sprzyjającym emancypacji. Jednocześnie Paryż – miasto emigrantów – pełen był kobiet marzących o karierze artystycznej. Z pewnością nie było łatwo przebić się przez rzeszę ambitnych amatorek malarstwa. Łempicka była jednak zdeterminowana. Postanowiła zostać szanowaną i dobrze zarabiającą portrecistką. Z uporem dążyła do wyznaczonego celu. Zaczęła pobierać lekcje malarstwa, do czego przyznawała się niezwykle niechętnie i utrzymywała, że jest samoukiem.

The post TAMARA - Salonowa kubistka first appeared on VERONIQUE.