Twiggie – historia pierwszej Top Modelki

Polub nas na Facebooku

Szczupła nastolatka, która swoim wyglądem podbiła świat mody w latach sześćdziesiątych. Być może bez niej, dziś modelki takie jak Kate Moss, czy Jodie Kidd nie osiągnęłyby statusu top modelek. Mitem jest, że wizerunek chudej, czy też nadmiernie szczupłej, modelki stał się popularny dziesięć, dwadzieścia lat temu. Wizerunek takiej kobiety na wybiegu i w fotografii mody zaistniał na krótko już ponad pięćdziesiąt lat temu w Londynie, ówczesnym centrum kultury i sztuki. Potem w latach dziewięćdziesiątych powrócił i trwa do dziś.

KaKooLmQSO9jiKcbkgOK_twiggy

Naprawdę nazywała się Lesley Hornby (po mężu: Lesley Lawson). Jej pierwsze zdjęcia, które błyskawicznie obiegły świat zrobił fotograf Barry Lategen w 1964 roku w salonie fryzjerskim Leonarda Lewisa w Wielkiej Brytanii. Zdjęcia miały być reklamą salonu, a niespodziewanie przyniosły sławę młodej, zbytnio szczupłej dziewczynie o dużych niebieskich oczach, rzęsach na pół twarzy i spojrzeniu nadąsanej nastolatki. Świat komentował jej wygląd: za chuda, chora, źle wygląda, odkrycie, nowa ikona, symbol nowej emancypacji kobiet. Wcześniej wizerunek ikony stylu ucieleśniały seksowne Marylin Monroe czy Sophia Loren oraz smukłe, lecz nie chude: Jacqueline Kennedy, czy Grace Kelly. Wyjątek stanowiła Audrey Hepburn.

W drugiej połowie lat sześćdziesiątych XX wieku wygląd kobiety w Europie przechodził kolejną zmianę. W makijażu obowiązkowo królowały kreska i duża ilość tuszu na górnych i dolnych rzęsach. Kobiety zaczęły przyklejać sobie sztuczne rzęsy, a powieki malować kolorowymi cieniami. Pojawiły się kosmetyki dla nastolatek, kolekcje ubrań dla bardzo młodych kobiet, jako oddzielna gałąź przemysłu odzieżowego. Kobiety dojrzałe zechciały wyglądać inaczej, negując czy obalając tym samym tradycyjne kobiece role społeczne. Mężczyźni nosili długie włosy, czego najlepszym przykładem byli Beatlesi, a kobiety chudły, coraz bardziej odsłaniały nogi i obcinały włosy. To wtedy Vidal Sassoon wypromował gładkie, krótkie i geometryczne fryzury dla pań. Mary Quant natomiast wylansowała modę na mini i szorty. To ona jako pierwsza pokazała Twiggie na wybiegu i w magazynach o modzie. Uznała, bowiem, że chude nogi dziewczyn idealnie sprzedawały mini. Londyn opanowała moda na wygląd kobiety-uczennicy. Kobiety dojrzałe zaczęły gonić za młodym, wręcz młodzieżowym wyglądem dziewczynki. Stawały się coraz bardziej androginiczne w wyglądzie, ni kobieta, ni dziewczynka, czy chłopak.

Styl młodzieżowy w ubiorze, który możemy znaleźć dziś, to tzw. preppy, co tłumaczy się między innymi, jako uczeń z dobrego liceum, czy osoba wykształcona, bogata i dobrze ubrana. Szorty, mini lub spodnie w stylu casual smart z metką popularnej i łatwo rozpoznawalnej marki odzieżowej, takiej jak Tommy Hilfiger, koszula i marynarka. Pod marynarkę można założyć kamizelkę lub kaszmirowy sweter. Koniecznie okulary w grubej oprawie z widocznym logo i torba do ręki. Płaskie buty, baleriny, trampki lub mokasyny, do których odważniejsze panie wkładają wysokie skarpety. Ponad to, do preppy pasują czółenka na koturnie lub obcasie a latem japonki. Do tego może być szalik, apaszka, czy cienki sweterek zarzucony na ramiona i związany pod szyją. Styl ten jest bardzo popularny wśród mężczyzn, osób z korpo świata zarówno w godzinach pracy jak i na spotkanie z rodziną w weekend. Bardzo bliski temu rodzajowi ubioru jest styl marynarski. Ten operuje ograniczoną liczbą kolorów: czerwonym, granatem, niebieskim oraz szarością zawsze w połączeniu z bielą, czy jasnym beżem. Łatwo rozpoznać go po wszelkich symbolach związanych z żeglarstwem, na przykład kolczyki w kształcie kotwicy, kotwica na dużych guzikach przy marynarce, haft w kształcie żaglówki na nogawce spodni, sznurek, lina czy węzeł przy torebce. Styl marynarski lubi jeans oraz paski, a latem kapelusze z dużym, „łamiącym się” rondem.

Wraz z modą na wygląd à la Twiggie ubrania z wyższej półki przestała być domeną elit i bogaczy. Do powszechnej sprzedaży weszły kolekcje prêt-à-porter, czyli gotowe do założenia. Ubrania dla mas, bo to w tym właśnie czasie kobiety coraz częściej miały pieniądze na mniej przyziemne rzeczy jak wyszukane ubrania. Projektanci, tym samym znaleźli nowe źródła zarabiania pieniędzy, a granica pomiędzy wizerunkiem klasy średniej i wyższej powoli zaczęła się zacierać. Mimo, że Twiggie po czterech latach zrezygnowała z kariery, kojarzy się z Londynem lat sześćdziesiątych równie mocno jak Beatlesi czy Rolling Stones. Jej kariera objęła kilka ról filmowych i serialowych. Otrzymała dwa Złote Globy za osiągnięcia aktorskie. Zapytana, dlaczego odeszła, mówiła: „ Nie można przez całe życie być wieszakiem na ubrania”

veronique_03_15_Twiggie

Artykuł ukazał się w internetowym magazynie dla kobiet
VERONIQUE 03/2015.