Polub nas na Facebooku

Dzieci, które biorą odpowiedzialność za swoich rodziców, bo ci mają depresje, nałogi, chorują, są inwalidami albo są niezaradni życiowo, są dzielne… Przedkładają potrzeby innych ponad swoje własne, wzbudza wiele pozytywnych uczuć. Troszcząc się o innych, biorąc na siebie cudze obowiązki, często jest nagradzane dobrym słowem, stawiane za wzór godny naśladowania.

fot. Joseph Gonzalez, unsplash

Ale to bohaterstwo ma swoją cenę…..

✔ Nic nie pozostaje bez skutku odebranie dziecku praw do jego własnego dzieciństwa! To odebranie praw do budowania jego świata pełnego uśmiechu, zabawek i dziecięcych figli!

❗ Szczególnie narażone na odwrócenie ról jest dziecko:
👉 którego rodzice z jakichś powodów nie mogą zająć się nim (i/lub jego rodzeństwem);
👉 którego rodzice mają poważne problemy finansowe;
👉 którego rodzice są nadmiernie skupieni na pracy;
👉 którego rodzice są niestabilni emocjonalnie;
👉 którego rodzic jest maltretowany przez drugiego rodzica lub innego krewnego;
👉 którego rodzic jest samotny, po rozwodzie lub owdowiały;
👉 rodziców niepełnosprawnych, przewlekle chorych, fizycznie lub psychicznie;
👉 z rodzin ubogich, imigrantów, alkoholików, narkomanów;
👉 rodziców, którzy wykonują zawody związane z opieką nad innymi, są psychoterapeutami, psychologami, lekarzami, pielęgniarkami. Angażują się w wolontariat, działalność charytatywną, stawiając sprawy innych ponad własne czy swojej rodziny. Jeśli nie potrafią zadbać o równowagę życia zawodowego i prywatnego, mogą modelować taki wzorzec.

Kim potem, w dorosłym życiu jest takie dziecko? Jaką rolę pełni?

✅ bufor – w ostrym konflikcie małżeńskim;
✅ powiernik – np. w czasie konfliktu rodziców;
✅ zastępczy partner – np. po rozwodzie rodziców. Może oferować fizyczną bliskość rodzicom, wspólne spanie, przytulanie, dotyk (bywa, że również o charakterze seksualnym);
✅ gosposia – dziecko sprząta, gotuje, pierze, robi zakupy;
✅ opiekunka do dziecka – zajmuje się młodszym rodzeństwem, myje im włosy, odrabia z nimi lekcje itp.;
✅ opiekun rodzica – niczym pielęgniarz opiekuje się chorym rodzicem, zmienia mu opatrunki, robi zastrzyki, zawozi do lekarzy
✅ sekretarka – robi przelewy, płaci rachunki, pisze dokumenty, chodzi na pocztę;
✅ terapeuta – opiekuje się emocjonalnie rodzicem, np. chorym na depresję lub w trakcie kryzysu. Wspiera go, pociesza, gdy jest smutny, rozładowuje negatywne emocje;
✅ mediator/rodzinny sędzia – w konfliktach między rodzicami i innymi członkami rodziny, stara się godzić zwaśnionych, uspokajać ich, doradzać im;
✅ kozioł ofiarny – przyjmuje ciosy, wyzwiska, często jest odbiorcą trudnych emocji jednego z rodziców, by chronić drugiego;
✅ rodzinny bohater – chroni np. matkę przed ciosem pijanego ojca, wzywa pomoc do rodzica, np. karetkę.

Dzieci, które od dzieciństwa były dorosłe:

👉mają zaburzone, nieadekwatne, bardzo niskie poczucie własnej wartości
👉mają poczucie, że coś jest z nimi nie tak, czują się jak z innego świata, nie mogą znaleźć swojego miejsca na ziemi
unikają bliskości, mają problemy w relacjach
👉nie wiedzą, kim tak naprawdę są, mają problem z dokonywaniem wyborów
👉mają słabe granice
👉czują się winne
👉noszą w sobie toksyczny wstyd, który zatruwa im życie
👉cierpią na choroby psychosomatyczne
👉cierpią na zaburzenia seksualne
👉nie realizują się w obawie przed porażką
👉nie pokazują swojej prawdziwej natury w obawie przed „zdemaskowaniem”
👉sabotują swoje działania, wycofują się w ostatniej chwili, kiedy sukces jest blisko
👉uzależniają swoje decyzje od opinii innych ludzi
potrzebują uznania w oczach matki i innych ludzi (przeniesienie obrazu matki)

Jak uchronić dziecko przed pełnieniem roli dorosłego?

1️⃣ Nie rób ze swojego dziecka powiernika. Ważne, byś otrzymał wsparcie w trudnym momencie życia, ale twoje dziecko nie może stać się twoim nowym najlepszym przyjacielem czy terapeutą. Świadomość twojego emocjonalnego bólu, problemów finansowych, kłopotów w relacjach, codziennych stresów będzie dla twojego dziecka bardzo obciążająca. Ono jest za małe, by zastanawiać się, jak rozwiązać problemy dorosłych. Zadbaj, by otrzymać konieczną dla siebie pomoc, ale od odpowiednich osób, takich jak terapeuta, doradca, członkowie rodziny lub przyjaciele.

2️⃣ Bądź wsparciem dla swojego dziecka. Jeśli jesteś w okresie dużych zmian, poważnego kryzysu życiowego (separacji, rozwodu, ciężkiej choroby, utraty pracy, żałoby), dawaj swojemu dziecku tak dużo wsparcia, ile tylko jesteś w stanie. Zapewnij je, że panujesz nad sytuacją i jako rodzic z pełną odpowiedzialnością zajmujesz się tym co trzeba, dążąc do jak najlepszych rozwiązań i podejmując w związku z tym odpowiednie działania, aby uporać się z problemem. Zachęć dziecko, aby w tym czasie koncentrowało się na swoich dziecięcych sprawach, rówieśnikach, szkole, przyjemnościach i zabawie.

3️⃣ Unikaj komentarzy wzywających dziecko do dzielności i zaradności. Powstrzymaj się od zdań w rodzaju: „Jesteś teraz mężczyzną w domu…”, „Musisz wreszcie dorosnąć” lub „Zacznij w końcu radzić sobie sama, jesteś już dużą dziewczynką”. Nie popędzaj go w dorastaniu i nie żądaj od niego wypełniania zadań przewyższających jego kompetencje i zasoby na dany moment rozwoju. Pamiętaj też, że kryzys życiowy, w którym jesteś, może nałożyć się na kryzys rozwojowy u dziecka (np. okres dojrzewania nastolatka). Dziecko w tym czasie bywa nadwrażliwe, kapryśne, ma wahania nastroju, mogą pojawić się u niego okresy ogromnego zmęczenia i dezorientacji. Będzie potrzebowało więc w dwójnasób twojej akceptacji, uwagi i wsparcia.

4️⃣ Pozwól swojemu dziecku BYĆ dzieckiem. Jako że kryzys życiowy wiąże się często z nowymi obowiązkami, może być ci szczególnie trudno wszystko pogodzić. Jako samotny rodzic uważaj, abyś automatycznie nie delegował swoich dorosłych obowiązków na dziecko. Bądź uważny, jeśli zauważysz, że staje się ono nadmiernie samodzielne. Możesz mieć silną pokusę, by je za to nagradzać, a nawet powierzać mu jeszcze więcej obowiązków. Nie rób tego. Korzystaj ze wsparcia źródeł zewnętrznych, aby uwolnić się od przytłaczających cię zadań.

5️⃣ Bądź świadomy własnych działań, szczególnie w trudnych momentach życia. Zwróć uwagę na to, by zadbać nie tylko o swoje dziecko, ale także o siebie. Tylko wtedy będziesz w stanie stać się prawdziwym oparciem i troskliwym rodzicem dla swojej pociechy.

Prawdziwym źródłem poczucia własnej wartości dziecka jest miłość rodzica, który rozumie jego podstawowe emocjonalne potrzeby i adekwatnie je zaspokaja.

Tylko to da ostatecznie dziecku głębokie przekonanie, że jest kochane i ma swoją wartość przez sam fakt, że istnieje. Bez warunków!

PODZIEL SIĘ
Poprzedni artykułGdzie znaleźć najbliższy punkt Lotto?
Następny artykułZmiany w życiu. Rozmowa z Andżeliką Łukasiewicz, członkiem zarządu Fundacji „Czas na Sukces”
Celina Szumska
Coach, Trener i Mediator Stały. Menedżer z wieloletnim doświadczeniem zdobytym na kierowniczych stanowiskach międzynarodowych przedsiębiorstwach (logistyka, finanse, bankowość, sprzedaż). Specjalizuje się w zarządzaniu strategicznym, operacyjnym, przywództwie, efektywności, przedsiębiorczości oraz innowacyjności. Prowadzi coachingi z przedsiębiorcami oraz osobami indywidualnymi, specjalizując się w coachingu menedżerskim, życia i rodzicielskim. Pomaga w odkryciu i przezwyciężeniu barier utrudniających realizację założonych celów w dziedzinach związanych z kompetencjami miękkimi, pracą z emocjami, wartościami i biznesem. Wspiera w systemowych procesach zmiany i reorganizacji firm, rozwija kadrę menedżerską w obszarze zarządzania przez cele, komunikacji, sprzedaży. Prowadzi business i executive coaching dla członków zarządu, kadry menedżerskiej, specjalistów i ekspertów. Opracowuje, przygotowuje i wdraża programy tworzenia kultur organizacyjnych opartych na coachingu i mentoringu. Jest propagatorką rozwoju osobistego młodzieży licealnej i studenckiej. Jako Mediator Stały pomaga w znalezieniu rozwiązań dotyczących konfliktów w sferze prawa cywilnego, rodzinnego i gospodarczego. Prezes Zarządu Fundacji CZAS NA SUKCES, Współorganizatorka konferencji CZAS NA ZAMIANY http://czasnasukces.eu/konferencja-czas-na-zmiany/